fragment

We zitten niet meer zo bij elkaar als vroeger.
Op de schoorsteenmantel staan mijn moeder en vader te vergelen.
Voortbrengen zonder te verbruiken is onmogelijk.
Bang voor mijn eigen kracht prevelen mijn lippen de woorden :
”Ik zal harder werken.”
Het is vanzelfsprekend dat zij het leiderschap hebben afgestaan.
Werken met de regelmaat van een uurwerk, tamelijk zwijgzaam, is mijn kracht.
Geen verhaaltjes vertellen en niet geloven in bergen suikerklontjes.
Een opgetogen voetgetrappel dooft het vuur van het debat.
Er klinkt onstuimig gezang, gevolgd door ruzie die eindigt met luid lawaai van brekend glas. Voort met reden. Kukeleku.
Beperking stimuleert de verbeeldingskracht.
Gebrek aan zelfbeheersing slaat sierlijk bedoelde ringen in het lijf.
Zelfs in het aangezicht.
Wij zijn slaafjes van de pijnstaafjes.
Het is het tegendeel van getoonde kwetsbaarheid.
Een depersonaliserende flopprestatie als kritiek op de spektakelmaatschappij.
Gras is groeiende en een vriend, die een zekere openheid garandeert, wacht aan de telefoon. Engeland roept.
Development on the job, duvel op vent wat een mop.
Het leed van heren betekent reizen in de tijd.
Bevende klei met versjes zanikt zacht in groene grond.
Buiten binnen buiten bijten
buiten binnen binnen schijten.
Bind een touw aan je hand en probeer dan maar eens iets te pakken.
Ik hou erg van violen.
Lichtblauw is zeer fraai.
Het is de wet van de trekkende traagheid.
Handtastelijke violen.
CHAOS
Altijd als ik een paar dagen een beetje op stap ben geweest, heb ik enigszins wat last mijn draai te hervinden.
Deur open, deur dicht.
Raam op een kier.
En hupsakee.
Tralala.

 

boor

 

 

 
   
  1
  2
  3
  4
  5
  6
  7
  8
  9
 
  11
  12
  13
  14
  15
  16
  17
  18
  19
  20
homepage