fragment

Het meisje van de kassa ben ik niet, maar ik beschik wel over fijne vleeswaren.
Alles begint nu door elkaar te lopen. Het is geweldig als alles door elkaar gaat lopen. Het filosoferen met volle of lege maag, de feiten die aan de horizon uit het gezichtsveld verdwijnen, het beeld van het natgeregende meisje.
Of beter: De natgeregende meisjes. Want meer is beter.
‘Less is more’, daar heb ik niets mee. Minder is altijd minder. Het enige les waar ik iets mee heb is alles. Ik vreet ook alles. Dat dit alles vreten soms gevolgd wordt door al dan niet psychosomatische buikpijn doet niet ter zake. Het gaat niet om mij, maar om het werk. Het schrijven is ontspanning en cirkels zijn altijd rond. De afstand wordt nooit groter of kleiner. Al staat alles niet vast.
Het ‘point of no return’ zijn wij al lang gepasseerd en samen zijn wij vallende in een oneindige afgrond. De een vol angst omdat hij denkt elk moment te pletter te kunnen vallen, de ander met het gevoel gewichtloos alle kanten op te kunnen vliegen. Zo halen zij elkaar voortdurend in.
Alles of niets is onzin, want als alles niet alles is, dus ook omvattende het niets, dan is alles alles niet. Dan is alles onzin.
Terug naar het werk.
De stoel is geen stoel meer. De stoel wordt een etalagepop. Een kale etalagepop. De kale etalagepop wordt aangekleed. Aangekleed met een stoel, dat spreekt. Dat spreekt vanzelf. Ja, dat van dat spreekt vanzelf, dat is natuurlijk helemaal niet zo vanzelfsprekend. Wordt u niet eens een keer nieuwsgierig naar wat plaatjes? (Niet van mij in een zomertenue of stevige winterkleding.)
Wat is dat lawaai toch steeds?

 

boor

 

 

 
   
  1
  2
  vriendschap
  belofte
  recentie
  6
  7
  8
  9
  10
  11
  12
  13
  14
  15
  16
  17
  18
 
  20
homepage